Zebra crossing in Serengeti National Park

Beste vrienden,

Vandaag rijden we om negen uur vanuit ons Acacia Luxury Camp binnen het park richting de vlakten van Serengeti.We komen onmiddellijk terecht in een mêlee van zebra's die op weg zijn naar Nnorongoro. Er is eigenlijk in heel Oost-Afrika een continue trek, want als de vegetatie op een bepaalde plek kaalgegeten is, moet je verder om niet te verhongeren. De zebra's zijn slim en weten dat bij het riviertje vlak in de buurt gemene roofdieren zitten, dus daar gaan ze niet vlak langs. 

Ze weten ook waar de regen gaat vallen en trekken daarheen. Baby zebra's hebben rode strepen en een wollige vacht. Dit alles wordt later strak zwart-wit. Hoewel er soms ook afwijkingen voorkomen: Andrew vertelt dat tijdens de covid een zwarte zebra met witte noppen werd geboren. Afwijkende babies lopen de kans verstoten te worden door de kudde, dus dit exemplaar kwam in een dierentuin terecht voor nader onderzoek. 

Er zijn trouwens Tanzaniaanse zebra's en Keniaanse. Die laatste hebben korte manen. Als pasgeboren kalfje heb je het maar zwaar: je wil even liggen om uit de rusten, maar het tempo ziter flink in bij moeder. Tenzij ze jeuk heeft en even lekker tegen een boom aan gaat schurken.  

De volgende stop is heel druk: er is een cheetah met jong gesignaleerd nabij een kudde gazellen. Alle terreinvoertuigen in de buurt stuiven erop af. Dat is jammer want zo kan de moeder niet jagen, en dat is nodig om moedermelk te fabriceren voor haar cub. Als dat dagen zo doorgaat, kan het jong niet voldoende eten, en zal sterven. 

We blijven dus niet plakken en gaan de hippopotomussen een bezoekje brengen. Ze liggen de hele dag met elkaar in een moddervijver en komen er pas 's nachts uit om te grazen. Er gaat er net eentje het water uit om naar de WC te gaan. Maar niet heus, we roken de nijlpaarden al voordat we ze zagen. Ze zijn erg groot en dik, maar kunnen toch een prooi worden voor een roedel leeuwen. Maar dan moet de honger wel groot zijn, want een nijlpaard kan flink van zich af bijten.

 

Hier hebben we Andrew, onze gids. Hij kent de streek van binnen en van buiten, en weet enorm veel over de natuur hier. En in plaats van op hoge snelheid overal heen te rossen, denkt ie eerst na en maakt een plan. Voorts ziet hij met het blote oog dingen waar wij vervolgens met de verrekijker achteraan moeten zoeken. Een supergids! En superaardig.

Andrew beseft dat het ecosysteem van de vlakten heel bijzonder is, en bescherming behoeft. Er moet een balans zijn tussen geld verdienen met toerisme en protectie van natuur. In het verleden werd bekend dat in de Serengeti goud gedolven kan worden. De bewoners van Serengeti en omringende stammen besloten dat de dieren belangrijker waren. Er kwamen geen goudmijnen. Behalve natuurlijk die van het toerisme. 

Laat in de  middag zien we een luipaard welpje, het is door de moeder aan de voet van een boom achtergelaten, om zelf op jacht te kunnen. Het welpje is vrijwel onzichtbaar in de schaduw van de boomstronk, maar het is rdelijk veilig. Maar als een leeuw het welpje vindt is het gebeurd: het is een lekkere snack, plus de concurentie wordt minder.

Weer terug bij de lodge verwelkomt het voltallige personeel een groep nieuwe gasten met fraai meerstemmig gezang, en het komt erg dicht bij close harmony.

Terwijl ik dit stukje zit te tikken op de veranda, loopt er net een giraffe door de achtertuin. De zon gaat zachtjes onder. In de verte scharrelen wat zebra's, het gekwetter van de wevervogeltjes in de boom voor de tent wordt langzaam minder, en de krekels beginnen aan hun nachtelijk concert. Later komen de zebra's dichtbij en maken nogal een kabaal, en  kruising tussen blaffen en hinniken.