Slurven tellen

Beste vrienden,

Vannacht hebben we geslapen in tenten, maar wat voor tenten! De vloeren zijn van hout en staan op lange palen, de tenst is verdeeld in een badkamergedeelte, een slaapgedeelte en een zitgedeelte. Alle gasten van een kleine Franse camping zouden hier een plekje zouden kunnen vinden. Maar dit is voor ons alleen. De wanden zijn van gaas en luchten lekker door. Als we naar de eettent willen, moet we via de walkie-talkie even iemand roepen van de receptie. 

Het Acacia Tangarire Luxury Camp ligt binnen de parkgrenzen, en er kunnen zich olifanten, leeuwen en heyana;s rond de tenten ophouden. Na een goede nachtrust met alleen wat hyenagehuil ontbijten we met koffie, yam, pannekoekjes gebakken ei en fruit. We bestijgen onze stoere terreinwagen en na enkele bochten vallen we vrijwel meteen met ons neus in de boter. Een grote olifantenfamilie scharrelt rond langs de weg en maakt aanstalten om over te steken. Er zijn geen zebrapaden, maar ze trekken natuurlijk een lange slurf naar ons. 

Het duurt ruim twintig minuten tot de weg weer vrij is, en we weer verder kunnen. We tellen 25 slurven, groot en klein. Verderop liggen twee cheetah’s (jachtluipaarden) pontificaal op de weg. Andrew vertelt dat het een moeder is met haar opgroeiende zoon, en ze rusten nog even lekker uit voordat de jacht op impala’s en gazelle’s een aanvang gaat nemen. Boven in de boom boven het tweetal zenden twee parelhoenders continue alarmkreten uit. De cheetah’s letten goed op de kreten, wellicht zijn ze illegaal in het territorium van een leeuw, en als die komt opdagen, moeten ze snel wegwezen. 

Of wellicht liggen ze vlak bij het nest van de guinee fowls, wie weet. De adolescent verwijdert zich op een gegevens moment van zijn moeder en gaat een stuk verderop in de berm liggen. Moeder roept hem op een gegeven moment met een soort vogelpiep, maar hij geeft geen sjoege. Moeder loopt dan langzaam richting de rivier om een slokje te drinken, en verwijdert zich van zoonlief. Die gaat op zoek naar moeder, maar loopt straal de andere kant op. Dat wordt een blij weerzien vanavond! Alle gidsen staan met elkaar in contact via de boordradio, dus op een gegeven moment zijn we met zeven auto’s en twee cheetah’s. We komen niet te dichtbij, want we mogen de cheeta’s niet hinderen. We gaan verder met de Safari. Andrew ziet met zijn ervaren blik een half opgegeten gazelle in een boom hangen. 

Die is van een luipaard. Hij heeft de ingewanden eruit getrokken en verderop benedenwinds neergelegd, om aaseters op een dwaalspoor te brengen. Hij is sterk genoeg om het karkas van dik zestig kilo de boom in de trekken.

We brengen de rest van de dag genoegelijk door met nog meer slurven tellen en nog meer vogels spotten, en kleiner grut als deze familie van aapjes te bewonderen. Op het heetst van de dag wordt er niet gejaagd, en dus zijn ze veilig genoeg om parmantig langs de weg te paraderen en te drinken uit de plassen in de berm. Moe maar voldaan worden we in het kamp ontvangen met een koud nat handdoekje en een blije lach. We kunnen nog even rusten in het klamboebed, de zonsondergang bekijken en genieten van het diner. Wel even wat geleide inroepen via de walkie-talkie.