Ngorongoro en de trek van de wildebeesten

Beste vrienden,

Vandaag rijden we naar Ngorongoro, dat is de enorme krater van een uitgedoofde vulkaan, hoewel er in de buurt nog wel wat narommelt. Binnenin de krater van 160 vierkante kilometer heerst een aangenaam nat klimaat, erg geschikt voor grazers, en er is momenteel een trek gaande van allerlei savannebeesten richting Ngorongoro, en ze voegen zich bij de vaste bewoners van de krater. Het uitzicht vanaf de rand is adembenemend! De kleine bruine stipjes blijken bij gebruik van een verrekijker opeens neushoorns of zelfs olifanten te zijn.

Onderweg naar Ngorongoro hebben ook even een schooltje aangedaan om wat kleurpotloden en papier af te geven. Het werd allemaal in dank aanvaard, en de kindjes waren superlief.

We dalen af naar de vlakten van de Serengeti, en het is er vol antilopen, zebra’s, gazelles en wildebeesten, die naar de grazige velden van de Ngorongoro trekken. We zetten een kamp op voor de lunch en zien de stoeten aan ons voorbij trekken. Een machtig gezicht!

Waar grazers zijn, zijn ook roofdieren, en onze gids Andrew gaat zich helemaal te buiten. Hij verlaat de hoofdweg (overigens ook maar een onverhard pad) en leidt ons naar twee leeuwenfamilies, waarvan de eerste ligt te luieren in de zon, en de tweede druk aan de maaltijd is met verse gnoe. 

Verder scoren we nog wat cheetah’s, een paar hyena’s en een hippopotamus. Die is zo dik dat ie wel op een ballon lijkt. Gelukkig staat ie op flinke afstand, want nijlpaarden zijn gevaarlijk en verrassend snel.

Andrew heeft de ‘catch of the day’gespot: een baby cheetah, die nog zo klein is dat een vogeltje al een hele buit is. Ondertussen is het al donker geworden en we moeten nog een heel eind rijden langs bochtige zanderige paden met veel afplitsingen. Onze gids weet hier wel raad mee. Alleen duurt het wat langer, want op veel plekken staan kuddes met honderden zebra’s in (op) de weg. Groot licht gebruiken werkt niet, want dan worden de zebra’s verblind, en staan ze stokstijf. Andrew gebruikt handig de oranje alarmlichten en laat de motor razen, en die boodschap komt aan, Uiteindelijk arriveren we in Acacia Lodge, met weer mooie tenten en een walkie-talkie. Een dag welbesteed. Van buiten uit de tent horen we allerlei enge geluiden, maar we zijn uiteraard in goede handen.